اگرچه چین مدت ها پیش مسکویت و فلوگوپیت را شناسایی و از آن استفاده کرد، اکتشاف رسمی ذخایر میکا تنها پس از تأسیس جمهوری خلق چین آغاز شد. از سال 1952، بررسی ها و اکتشافات اولیه بر روی ذخایر مسکویت در دانبا، سیچوان، و توگویولا، مغولستان داخلی انجام شد که نتایج خوبی به همراه داشت. در سال 1958، کنفرانس ملی میکا در فانشی، شانشی برگزار شد و تصمیم به ترویج شدید اکتشاف میکا گرفت. در همان سال، کشف ذخایر میکا در آلتای، سین کیانگ، نقش مهمی در توسعه منابع میکا در چین و همچنین انباشته شدن تجربه برای اکتشاف میکا ایفا کرد. متعاقبا، کشف و استفاده صنعتی از ذخایر مسکویت منیزیم-سیلیس در دونگهای، جیانگ سو، گونههای صنعتی میکای جدیدی را به چین اضافه کرد. پس از آن ذخایر میکا در کوههای Wulashan، کوههای Dabie، کوههای Qinling، Liaoning، Sichuan و Yunnan کشف شد و منابع میکا را گسترش داد. از دهه 1980، دپارتمان های مصالح ساختمانی و زمین شناسی بررسی هایی را از ذخایر تکه تکه شده میکا و سریسیت انجام داده اند. تا به امروز، روستای لوبایشان در شهرستان لینگشو، استان هبی، بزرگترین مرکز تولید و فرآوری میکا و بیوتیت تکه تکه شده در چین است. بررسی های دقیق، معدن تکه تکه شده میکا را در شانمنکو در شهرستان تانژوانگ، شهرستان لینگشو، استان هبی نشان داده است. ذخایر سرسیتی در مغولستان داخلی، لیائونینگ و استان هوبی نیز کشف شده است. همچنین پیشرفت هایی در تحقیق در مورد کاربردهای صنعتی میکا و سریسیت تکه تکه شده حاصل شده است.
از دهه 1950 تا اواسط 1970، چین مسکویت و فلوگوپیت را به عنوان منابع استراتژیک معرفی کرد. اولین معدن میکا در دانبا، استان سیچوان و پس از آن معادن در سین کیانگ، مغولستان داخلی، شانشی، هبی، شاندونگ، هنان، شانشی و یوننان و مناطق خودمختار بود. معادن عمده دولتی- شامل معادن آلتای، سین کیانگ می شود. دانبا، سیچوان؛ و Tuguiwula، مغولستان داخلی، همراه با صدها معدن استانی-، مدیریت شهری، و دارای مالکیت خصوصی. قبل از سال 1978، تولید سالانه میکا مواد خام صنعتی 1700-2500 تن بود. پس از سال 1978، تولید سال به سال به دلیل تغییرات اساسی در الگوی مصرف میکا کاهش یافت.
